«جیغ» اثری از ادوارد مونک که بیش از اندازه من را به یاد راسکلنیکف می اندازد. ادوارد مونک خود درباره این اثر همیشه زیبا گفته است:«یک روز عصر قدمزنان در راهی میرفتم؛ در یک سوی مسیرم شهر قرار داشت و در زیر پایم آبدره. خسته بودم و بیمار. ایستادم و به آن سوی آبدره نگاه کردم؛ خورشید غروب میکرد. ابرها به رنگ سرخ، همچون خون، درآمده بودند. احساس کردم جیغی از دل این طبیعت گذشت؛ به نظرم آمد از این جیغ آبستن شدهام. این تصویر را کشیدم. ابرها را به رنگ خون واقعی کشیدم. رنگها جیغ میکشیدند. این بود که جیغ از سهگانهٔ کتیبه پدید آمد.» (جیغ-اثری از ادوارد مونک)

" برای موضوع تازه عندلیب " چند سال پیش وقتی شروع کردم به خواندن و متعاقبا دچار حس نوشتن و خلق کردن شدم، در خودم نیاز به خوانده شدن را هم پیدا کردم و بعضا اطرافیانم را زحمت می دادم تا لختی نوشته هایم را تحمل کنند. گرچه حوصله دوستان و خانواده لازم بود تا اندکی این نیاز در من ارضاء شود با این حال آنقدر ها کافی نبود. شروع نوشتن در اینترنت با صفحه فیس بوک بود. و هنوز فیس بوک را مجالی برای بلند فکر کردن و ابزاری برای نقد شدن و نقد کردن می بینم اما انگار فضای وب لاگ را رسمی تر از فیس بوک و توییتر ... می دانم که همچنان پایبند وب لاگ و فضای کلاسیک اجتماعی در اینترنت ه

"خندوانه و فراتر از خندوانه" (توضیح: اخیرا در برنامه تلویزیونی خندوانه، به کارگردانی بازیگر مشهور سینما و تلویزیون، رامبد جوان مسابقه ای برگزار شد به اسم: خنداننده برتر؛ که در این مسابقه چندی از کمدین های مشهور سال های اخیر تلویزیون و سینما با هم در مسابقه استندآپ کمدی به مسابقه می پرداختند و مردم هم به این کمدین ها به وسیله تلفن همراه رای می دادند و نهایتا یک نفر از هر گروه دو نفره بالا می آمد و نهایتا از بین 16 نفر قرار بود یک نفر خنداننده برتر شود که دقیقا هم اینطور نشد البته...این یادداشت را من در شب مسابقه سجاد افشاریان، نویسنده و بازیگر تئاتر و هم

خیابان حجاب در قاب کیارستمی محمد جلائیهفتهنامه دولت و ملتاو را با راه هایش می شناسند با پرسه زدن هایش در بیابان ها و جاده های خالی و خلوت کشور در جست و جوی راهی، مسیری و شاید انتهایی. عباس کیارستمی را استاد ساختن فیلم های جاده ای می دانند چرا که خوب بلد بود تا راه ها و جاده ها را قاب بگیرد. انگار به دنیا آمده بود تا به راه های دنیا معنا دهد. راه هایی که چه قدر سرد از کنارشان یا از تویشان عبور کرده ایم و ندیده ایم آنچه را که او می دید. عباس کیارستمی به راه ها معنا می بخشید؛ به راه هایی که شاید هیچوقت هیچ هویتی از خود نداشتند. رفتن او از این دنیا نیز چنین بو

«مسافران» پارک هنرمندان محمد جلائیهفتهنامه دولت و ملتوقتی قرار باشد با ساسان جایی بروی، باید از قبل خودت را برای مواجه شدن با هزار دردسر و بدبختی آماده کنی. ساسان، پسر خاله فرانک است که حالا قاطی خیابانگردی های من و بهار شده است و میگوید میخواهد از این به بعد تهران را جور دیگری ببیند! اما مگر میشود اینقدر با سرعت نگاه به تهران را تغییر داد؟ دستکم باید چندماهی عینک خوش بینی به چشم بزنی و آواره کوچه پس کوچههایش بشوی تا با آلودگی و سروصداهای دیوانه کنندهاش کنار بیایی. بهار یک بند زنگ می زند و پیام می فرستد که ما کجاییم؟ داد میزنم که«ساسا